چنين نگوييد. اگر اين جوان كار مي‏كند تا نيازمندي‏هاي خود را تأمين كند و به ديگران محتاج نباشد، در راه خدا گام برداشته است. همچنين اگر به نفع پدر و مادر ناتوان و كودكان خردسالش كار كند و آنها را از مردم بي‏نياز سازد، باز هم در راه خدا قدم برداشته است.

«رسول اللّه‏ صلي‏الله‏عليه‏و‏آله هرگاه كسي را مي‏ديد كه توجه او را جلب مي‏كرد و از وي خوشش مي‏آمد، از ديگران مي‏پرسيد: آيا شغل و حرفه‏اي هم دارد؟ اگر گفته مي‏شد كه حرفه‏اي ندارد، حضرت مي‏فرمود: از چشم من افتاد. مي‏پرسيدند: چرا اي رسول خدا؟ و او مي‏فرمود: چون اگر مؤمن حرفه‏اي نداشته باشد، دين خود را وسيله معاش قرار مي‏دهد».

كار، وسيله‏اي لازم براي كسب درآمد و ادامه زندگي و حفظ آبروست. انسان در زندگي خود ناگزير از كار و فعاليت است. اگر جريان كار در زندگي بشر متوقف شود، فناي بشر قطعي است. رسول اللّه‏ صلي‏الله‏عليه‏و‏آله از اوان خردسالي به كار و تلاش مي‏پرداخت، در كودكي گوسفندان جد و عموي خويش را به صحرا مي‏برد و در نوجواني هم از فعاليت باز نماند. آن‏گاه كه به جواني رسدي، به تجارت و داد و ستد روي آورد. پس از نبوت نيز از كار و فعاليت دست برنداشت و هرگز چون شاهان نزيست. كار نبوت به نوبه خود بسيار پردامنه بود. در مدينه بخش اعظم عمر او، در سفرهاي نظامي گذشت يا به امر تبليغ مشغول بود. با اين حال، با كار و تلاش بي‏وفقه از كوتاه‏ترين فرصت بهره‏بردراي مي‏كرد. دقيقه‏اي از عمر پربارش را بيهوده سپري نكرد و زندگي صوفيانه و راهبانه را خلاف اسلام مي‏دانست.

رسول گرامي، ديگران را نيز به كار و تلاش فرامي‏خواند و آنها را از سربار بودن نهي كرد. پس هر كه بار زندگي خود را بردوش مردم مي‏گذارد، از ديدار ايشان ملعون و مورد نفرت خدا بود: «مَلْعُونٌ مَنْ أَلْقي كَلَّهُ عَلَي النّاسِ». ايشان بارها سفارش مي‏كرد كه از گوشه و كناره‏ها و اعماق زمين، روزي را طلب كنيد: «أُطلُبُوا الرِّزْقَ مِن خَبايَا الأَرضِ».

در اسلام بيكاري مردود و مطرود است و كار به عنوان يك امر مقدس، شناخته شده است. در زبان دين وقتي ميخواهند تقدس چيزي را بيان كنند به اين صورت بيان مي كنند كه خداوند فلان چيز را دوست دارد. مثلا در حديث وارد شده است:
ان الله يحب المؤمن المحترف .
خداوند مؤمني را كه داراي يك حرفه است و بدان اشتغال دارد، دوست دارد.
يا اينكه گفته اند:
الكاكد علي عياله كالمجاهد في سبيل الله .